Filmtip! Florence Foster Jenkins

Stiekem denk ik soms nog altijd dat ik kan zingen. Klopt geen zak van – er komt geen enkele zuivere noot uit mijn keel – maar er is een fantasierijk deel in mijn brein dat denkt dat ik het toch soort-van kan. Onder de juiste omstandigheden. Op een goede dag. Hoe dan ook, ik ben down to earth genoeg om er niet mijn carrière van te willen maken. (Dat zou een mooi verhaal opleveren, ha!)

Sommige mensen hebben echter iets minder grip op de realiteit. Florence Foster Jenkins (Meryl Streep) bijvoorbeeld, een New Yorkse socialite die leefde ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. In haar hoofd kan ze geweldig goed zingen, in het echt.. not so much. Eigenlijk klinkt ze meer als een op hol geslagen kip. Haar man, St. Clair Bayfield (Hugh Grant) doet alles, maar dan ook alles, om Florence voor de waarheid te beschermen.

florence

Er wordt nogal wat gezongen in deze film – en vals ook. Dan denk je misschien: “Hoe leuk kan het nou zijn om twee uur lang naar een krijsende Meryl Streep te kijken?” Nou.. eigenlijk best wel heel leuk! Het is een kunst op zich om zó verschrikkelijk vals te zingen. In het begin lach je je kapot, vooral als Florence voor het eerst haar zangkunsten aan haar nieuwe, nietsvermoedende pianist (Simon Helberg (beter bekend als Howard Wolowitz in The Big Bang Theory)) toont. Ik had het niet meer. Maar eigenlijk leef je op een gegeven moment zo met Florence mee dat je haar zangkunst nog gaat waarderen ook, hoe vreemd dat ook klinkt.

Deze film is vooral heel lief. Ieder personage in de film houdt van Florence. Ze heeft zoveel over voor de muziekwereld dat iedereen haar ontzettend respecteert. Niemand wil dat ze gekwetst wordt – dus ze spelen het spelletje allemaal mee. Van St. Clair, haar man, die het publiek voor Florence’s performances persoonlijk selecteert, tot Mr. McMoon, de pianist, die zijn reputatie op het spel zet om Florence te begeleiden. Het is gewoon allemaal heel lief. Misschien is het moreel niet helemaal verantwoord, maar de bedoelingen zijn allemaal heel goed.

florence-e

Florence Foster Jenkins gaat niet superdiep (ik bedoel, dit had een hele trieste film kunnen worden). Ik vind dat op zich wel fijn, want de film kijkt nu heel lekker weg! Het einde was me misschien net wat te zoetsappig, maar ach, verder is de film grappig, hier en daar wat emotioneel, heeft een geweldige cast en al met al werd ik er heel blij van. Aanrader dus!

Florence Foster Jenkins is te zien in bioscopen & filmtheaters!

🎥🎥

Een film die ook nog op mijn lijstje staat: Marguerite. Kwam vorig jaar uit, dus is niet meer te zien in de bios, maar is óók gebaseerd op het leven van Florence. Deze film won een César (de Franse variant van het Gouden Kalf), dus hier verwacht ik ook het een en ander van!

Comments

  1. Daan

    De film had een beetje het Sunset Boulevard gevoel: actrice of zangeres “waar iets mee is” wordt in bescherming genomen door butler, terwijl zij toch haar droom probeert waar te maken. In FFJ is dat door al die oefensessies met Howard Wolowitz. In Sunset is dat Joe Gillis.

    Maar eventuele paralellen daargelaten vond ik de film best tegenvallen. Het personage Florence werd hoe langer de film duurde steeds meer een karikatuur van zichzelf, leek het. En niet op een positieve manier.

    Wel kudo’s aan het team achter de film voor het pakken van de sfeer van die tijd.

  2. Vivian

    Aaahh hij klinkt wel heel leuk! Ik heb er een trailer van gezien toen ik naar Café Society ging en toen snapte ik niet echt waar het over ging, maar… nu ben ik wel benieuwd!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *