RECENSIE: Finding Dory

Ligt het aan mij of lijkt het alsof Finding Nemo ongeveer anderhalf jaar geleden uitkwam? Ik kan me die film namelijk nog bizar goed herinneren. Zelfs toen ik net naar de verschijningsdatum (2003) keek, dacht ik: “Oh, zie je, dat is nog niet zo lang geleden!” Kleine wake-up call: tussen 2003 en 2016 zit 13 jaar. Der-tien. Laat het even tot je doordringen. We hebben dus best wel een tijdje op het vervolg, Finding Dory, moeten wachten – en was dat wachten het waard..?

Ik zag de film inmiddels drie dagen geleden – en eigenlijk ben ik de film ook alweer een beetje vergeten. Zo leuk als Finding Nemo vond ik hem in ieder geval niet. ‘ie denk ik ook nooit worden. Eigenlijk is het ook gewoon een letterlijke herhaling: dit keer raakt niet Nemo kwijt, maar wordt Dory door een paar mensen opgevist tijdens haar zoektocht naar haar ouders. Maar hé, dit zegt absoluut niet dat ik de film stom vond, want de wereld van Nemo is gewoon verdomd leuk!

Finding-Dory-3

Animatiefilms kijk ik eigenlijk vooral voor de “aww”-factor. Geef een pluizig beestje grote ogen, en ik ben blij. Dit wisten de makers van Finding Dory vast ook, want baby-Dory – die we door middel van flashbacks leren kennen – is te schattig voor woorden. Grote oogjes, klein stemmetje, een constant schuldgevoel voor haar vergeetachtigheid: dat is baby-Dory. De manier waarop Dory haar familie kwijtraakt – en uiteindelijk weer vindt – is ook ontzettend aandoenlijk. Het scheelde niet veel en ik had zakdoekjes nodig gehad. (Maar, ik heb niet hoeven huilen, bel de kranten!)

Met Dory als hoofdpersoon had de film natuurlijk wel weer een aantal nieuwe sidekicks nodig. Er komt een of ander octopus-geval voorbij dat ik heel stom vond. Waarschijnlijk omdat ‘ie niet schattig was. Of omdat ik in het algemeen iets tegen octopussen heb (al eet ik wel graag calamaris – of is dat een inktvis? Volgens mij is het inktvis). Hoe dan ook: dat personage vond ik minder. Gelukkig is er ook nog een belugawalvis die zijn sonarsysteem niet meer kan gebruiken en een hamerhaai die blind is – allebei heel schattig en wél heel leuk. En natuurlijk zijn Nemo en Marlin weer van de partij. Hoe kan het ook anders.

Finding-Dory-2

Ik vond het geen topfilm. Het is allemaal grappig en schattig en aandoenlijk, maar ik had de film in mijn hoofd zo opgehyped dat ik er eigenlijk wel iets meer van had verwacht. Het is daarentegen gelukkig ook weer geen slap aftreksel van Finding Nemo – Finding Dory houdt zichzelf prima staande!

Oh, en trouwens, al vind je Dory drie keer niks (kan ik me niets bij voorstellen, maar á la), ga de film dan toch zien. De short die voor Dory wordt vertoond – Piper – heeft namelijk mijn hart gestolen. En man, wat zag die animatie er belachelijk realistisch uit!

♥♥♥♥

Comments

  1. Kurt Velghe

    Veel mensen vinden de film precies toch wat minder dan het origineel. En toch wil ik dat zelf ontdekken. Eerstdaags kun je mij in de bioscoop vinden om het met mijn eigen ogen te ontdekken.

  2. Nostra

    Het origineel is iets beter, maar zelf vermaakte ik me prima met deze film en kijk er al naar uit om ‘m nog een keer met m’n dochter te zien. Weet nu al dat die helemaal in een deuk zal liggen van Piper :)

    Jammer dat jij er wat minder van hebt kunnen genieten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *