Hidden Figures

Hidden Figures | Cinefille

Films die ik het liefst in de bios zie? Feelgood films met een boodschap – en als het niet te veel gevraagd is, mogen daar ook best een handjevol sterke vrouwelijke personages in voorkomen. Wat dit laatste betreft kan ik de komende tijd met een gerust hart naar de bioscoop gaan; er zijn namelijk flink wat films met sterke vrouwen op het witte doek te zien. Hell yeah! Een van deze films zag ik dit weekend: Hidden Figures.

Hidden Figures | Cinefille

Hidden Figures speelt zich af in de jaren ’60, een tijd waarin de enige “computers” bij NASA vrouwen waren die aan de lopende band stapels en stapels aan berekeningen wegwerkten. (Dit vind ik dus bizar hè? We hebben een man de ruimte in gestuurd zonder computer. Hoe dan?)

Dit was trouwens ook de tijd van aparte kantoren, toiletten en zelfs koffiekannen voor gekleurde werknemers. En Hidden Figures gaat hierover: hoe de Afro-Amerikaanse vrouwen die werkzaam waren bij NASA er eigenhandig voor hebben gezorgd dat de eerste Amerikaanse astronaut de ruimte in werd gelanceerd. Over de vrouwen waar je eigenlijk nooit iets over hoort.

Hidden Figures | Cinefille

We volgen dus drie van deze vrouwen. Alle drie kunnen ze veel meer dan enkel formules oplossen, maar in de harde, witte mannenwereld van NASA krijgen ze niet de kans om door te groeien. Al is het alleen maar omdat ze iedere dag een kilometer heen en terug moeten lopen naar het dichtstbijzijnde toilet.

Zo afgaand op de beschrijving lijkt dit misschien een hele zware film. Dat is het allesbehalve. De film is ontzettend kleurrijk, heeft een heerlijke soundtrack en de personages zijn stuk voor stuk powerwomen. En ook niet onbelangrijk: ik heb flink wat kunnen lachen tijdens de film.

Hidden Figures | Cinefille

Als ik mijn superkritische recenseer-bril opzet, zie ik hier en daar wel verbeterpuntjes. Zo had het de film goed gedaan de drie hoofdpersonages iets uit te diepen. En daarnaast is dit absoluut een film over rassensegregatie met een Hollywood-sausje eroverheen gegoten. Niet iedere Afro-Amerikaanse vrouw kwam er zo goed mee weg. Dit is absoluut een best case scenario.

Maar ach, eigenlijk moet ik daar gewoon niet over zeuren. Dit verhaal mag (en moet!) ook verteld worden. Het verhaal raakte me (man, die actrices zijn goed!) en ik kwam vrolijk de filmzaal uit. Ik voelde me haast een beetje trots. En daar teken ik voor.

 ❤❤❤❤/5

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *