RECENSIE: Alice Through The Looking Glass

Alice Through the Looking Glass

Als kind was ik als de dood voor Alice in Wonderland. Echt als de dood. Die scène in die ronde kamer met het kleine deurtje waar Alice doorheen moet en waar ze dan cake eet om groter te worden en een drankje drinkt om kleiner te worden? Vreselijk. En dat doorgedraaide konijn maakte het allesbehalve beter. Inmiddels ben ik heel wat jaartjes ouder, maar ik blijf het verhaal een beetje freaky vinden. En stiekem ook wel ergens heel cool. Vreemd vooral. Maar goed, hoe wil je Wonderland anders omschrijven?

Alright. Deze week zag ik Alice in Wonderland deel 2, oftewel Alice Through the Looking Glass. Alice is ondertussen kapitein van haar vaders schip “The Wonder”, maar gaat terug naar Wonderland omdat The Hatter in de problemen zit. Hij mist zijn familie zo erg dat hij er letterlijk doodziek van is geworden. De enige die hem kan helpen? Alice.

Alice through the Looking Glass

Met behulp van Tijd zou Alice kunnen voorkomen dat er in het verleden iets ergs gebeurde met de familie van The Hatter. Ik vind het altijd zó tof als abstracte dingen worden gepersonifieerd. Tijd is in Alice Through the Looking Glass een man met een snor die in een kasteel de Grote Klok draaiende houdt. Hierbij wordt hij geholpen door zijn seconden – een stel minion-achtige wezens – die zich ook kunnen samenvoegen tot minuten. Zo tof! De rol van Tijd wordt trouwens gespeeld door Sacha Baron Cohen, een acteur waar ik totáál niks mee heb, maar die het echt heel leuk doet en zich prima staande houdt naast o.a. Johnny Depp en Helena Bonham Carter.

Alice’s tijdreis door het verleden is heel leuk om te zien. Het geeft meer karakter aan de personages die we allemaal al kennen. Hoe werd The Hatter de Mad Hatter? En hoe kwam de Red Queen aan haar bizar grote hoofd? Maar eh.. aan de andere kant vraag ik me af of je dit als kijker wel wil weten. De charme van Wonderland is juist dat dingen bizar en absurd zijn. Ik wil het “waarom” helemaal niet weten!

Alice Through the Looking Glass

Sowieso hangt het plot van de film als los zand aan elkaar. Alice doet nogal veel plekken en tijden aan tijdens haar tijdreis en heeft iedere keer weer een ander mini-doeltje. Goed, je verveelt je geen moment, maar er blijft ook niet écht iets hangen. Er wordt een hoop goede raad meegegeven, maar ik zou je zo niet de belangrijkste boodschap van de film kunnen noemen. Ach, al met al is het een gezellige bende van flashbacks en wijze lessen. Samenhangend is het alleen niet.

Als dit een opzichzelfstaande film zou zijn, zou het écht een baggerfilm zijn. Alice Through the Looking Glass is alleen nog enigszins acceptabel omdat er zoveel inzit waar we al van houden. Johnny Depp als de Hatter, Helena Bonham Carter als de Red Queen, Anne Hathaway als de vage White Queen, die stomme grijnzende kat.. En ja, zelfs het doorgedraaide konijn.

Aanrader? Dit is gewoon een typische sequel. Prima, vooral kijken als je Alice in Wonderland tof vond – Wonderland is nog altijd zo fascinerend als het altijd is geweest – maar daar blijft het ook wel bij.
Tranen? Geen enkele.
Lachen? Ja! De Mad Hatter blijft tof. De scene waarin Time hem tegenkomt is werkelijk waar geweldig. Tijd-puns, yay!
★★

 

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *