RECENSIE: Brooklyn

Brooklyn

Soms zie ik een film en kan ik echt niet wachten om er iets over te schrijven. Brooklyn was absoluut zo’n film. Ik zag hem, was enthousiast, wilde meteen een recensie neerpennen – en zag toen dat de film in Nederland pas over een maand of twee zou uitkomen. Licht frustrerend. Maar, het moment is ein-de-lijk daar: vanaf vandaag is Brooklyn te zien en kan ik mijn recensie online gooien. Yay!

Brooklyn dus: een film over een meisje, Ellis (Saoirse Ronan), dat in de jaren ’50 naar Amerika emigreert. In het land waar ze opgroeit, Ierland, is er geen werk én geen toekomst, dus de keuze is vrij makkelijk. Voor ze het goed en wel doorheeft, heeft ze onderdak en werk in New York en zwaait ze haar moeder en zus vaarwel vanaf de boeg van een enorme boot.

Brooklyn-3

Ellis wordt in één keer ondergedompeld in het drukke New York en natuurlijk heeft ze heimwee. Het lijkt me ook niet makkelijk om te verhuizen naar de andere kant van de oceaan, vooral niet in een tijd waarin de communicatie nog per briefpost ging. Toch begint Ellis langzamerhand te houden van haar leven in New York – en ze wordt zelfs verliefd. Maar, wanneer een plotselinge gebeurtenis haar terugbrengt naar Ierland, begint ze toch weer te twijfelen. Want heeft ze er wel zo goed aan gedaan om haar familie achter te laten? Had Ierland haar toch niet ook wat moois kunnen bieden?

Brooklyn is dus echt geen film waar je iedere vijf minuten een nieuwe plottwist probeert te begrijpen. Het is nogal het tegenovergestelde eigenlijk. Hoewel het verhaal best verdrietig is hier en daar, wordt het nergens heel sentimenteel. En tja, de manier waarop het verhaal wordt verteld, is best conservatief te noemen. Past op zich wel bij de film, dat dan weer wel.

Brooklyn-2

Daarom is het echt heel fijn dat Saoirse Ronan de film naar een iets hoger niveau tilt. Sowieso is het heel fijn dat ze de film weet te dragen, want volgens mij zit ze echt in iedere scène. Geen makkelijke job, maar ze doet het met verve. Zelfs de keuzes die ze maakt in haar driehoeksverhouding (want ja, natuurlijk is die er) halen niet het bloed onder mijn nagels weg. En dat is een hele opgave. Ik haat driehoeksverhoudingen – personages gaan zich er meestal heel idioot van gedragen.

Sowieso vond ik het hele liefdesverhaal prima uitgewerkt. Normaal gesproken heb ik echt een duidelijke voorkeur als er weer eens een personage is dat twijfelt tussen twee epische liefdes, maar in het geval van Ellis zat ik écht met mijn handen in mijn haar. Ik had geen idee voor wie ik zou kiezen. Zegt ook genoeg over de uitwerking van de love interests. Al kan het ook zijn dat ik toevallig een zwak heb voor beide acteurs – dat is ook altijd een mogelijkheid.

Brooklyn-6

Brooklyn is geen film die ik me over twintig jaar nog tot in detail kunt herinneren, maar dat maakt me geen zak uit. Het is wel eens fijn om een gewone film over een gewoon meisje te zien dat nergens heel vreemd uit de hoek komt. Je snapt Ellis, leeft met haar mee, hebt begrip voor haar twijfels en kan ondertussen genieten van de manier waarop het New York in de jaren ’50 tot leven is gebracht. Ik vond het een prima film!

Aanrader? Yes, maar wel alleen als je van een gezonde dosis romantiek en zelfreflectie houdt.
Tranen? Ja? Nee? Ik kan het me niet meer zo goed herinneren eigenlijk. We gaan er maar van uit dat ik wel een beetje heb gehuild dan – maar geen tissues vol.
Lachen? Ja! Het pension dat wordt gerund door Mrs. Keogh (Julie Walters) is hilarisch!
Trailerx
★★★★★ (5 sterren, maar het is ook wel echt een Daphne-film; de strenge filmcriticus (ha-ha) in mij zou hem er maar vier geven)

 

 

 

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *