RECENSIE: The Hateful Eight

Header

Gisteravond zag ik de nieuwe Quentin Tarantino: The Hateful Eight. Ik was lekker gestrest toen ik de zaal binnenkwam, want het hele immens grote parkeerterrein stond bomvol en ik heb zeker weten twintig minuten rondjes gereden om een plekje te vinden. Dus ja, toen ik binnen kwam, stond de film op het punt van beginnen en kon ik een fijne walk of shame voor het scherm langs doen. En dat háát ik.

Maar goed, ik zag dus The Hateful Eight. Het plot van deze western is eigenlijk vrij simpel: Marquis Warren (Samuel L. Jackson) heeft zijn paard verloren en zit opgescheept met drie lijken die hij naar Red Rock wil vervoeren. Gelukkig komt hij een postkoets tegen met daarin een andere premiejager (Kurt Russell), die op zijn beurt op weg is de beruchte crimineel Daisy (Jennifer Jason Leigh) af te leveren. Maar, omdat er een storm op komst is, reist het drietal af naar een tijdelijk onderkomen. Hier zijn nog een vijftal andere personen aanwezig – en allemaal lijken ze een verborgen agenda te hebben. Want  tja, een crimineel met een prijs van $10.000 boven haar hoofd vervoeren, brengt zo de nodige risico’s met zich mee.

Laat ik er maar kort over zijn: ik vond het allemaal drie keer niks. Nou weet ik dat Tarantino’s “laat-de-hersenen-maar-door-de-kamer-vliegen”-stijl me sowieso niet zo aanspreekt, maar normaal kan ik me daar nog wel overheen zetten. In Inglorious Bastards ergerde ik me ook aan al dat overdreven gedoe, maar de film an sich was gewoon goéd. Dan neem ik die karikaturale personages en gestoorde karaktereigenschappen wel even voor lief.

Dat lukte me hier dus dus niet, want jongens, qua verhaal stelt The Hateful Eight vrij weinig voor. Het verhaal zou prima in een minuut of 15 kunnen worden verteld, maar nee, in plaats hiervan neemt Tarantino maar liefst bijna 3(!) uur voor de film. Ik heb echt zitten wachten tot de film afgelopen was, jezus. En tja, als er dan ook nog haast géén menselijke personages in de film zitten, kan ik er vrij weinig mee. De weinige personages die hier en daar wat menselijkheid tonen, worden twee seconden later de hersenen uit de kop geknald. Ik heb nog niet zo vaak een film gezien waarin ik de hoofdpersonages zó haatte. Er zijn mensen die Tarantino’s vreemde hersenspinsels kunnen waarderen, maar nee, daar ben ik er niet een van. Al moet ik wel zeggen dat het acteerwerk fenomenaal is – als je een karakter zó kan neerzetten dat de kijker absoluut niet meer voor je root, dan doe je het toch wel héél goed.

Maar, als je Tarantino echt heel tof vindt, vermaak je je vast ook wel met The Hateful Eight. Het is absoluut geen topfilm en zeker weten meer van hetzelfde, maar ach, why change a winning team? Jammer dat het gewoon niet mijn ding is. Met de mooie beelden kon ik me de eerste twintig minuten nog wel vermaken, en oké, soms wat het dialoog echt heel boeiend, maar het was voor mij echt snel gedaan met de film. Nope, nope, nope.

Het beste deel van de film? De trailer – die vond ik écht fenomenaal goed.

Aanrader? Oh man, nee. Tenzij je echt fan bent van Tarantino.
Tranen? Nope.
Lachen? Nou, nee. De verschijning van Channing Tatum was trouwens wel even een fijn momentje.
Trailer: x
★★★★★

Comments

    1. Post
      Author
      Daphne Stubbe

      Zeker overslaan als je het normaal al niets vindt! Er zijn zo veel goede films nu, zonde om 3 uur aan deze film te besteden haha.

  1. Daan

    Ik ga hem hoe dan ook wel bekijken. Het klopt wel dat Tarantino-films niet altijd voor iedereen zijn weggelegd, maar zijn stijl van filmen heeft mij nog nooit verveeld.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *