Regisseur in de spotlight: Sofia Coppola

Sofia Coppola

Ooit was het me een raadsel hoe iemand een favoriete regisseur kon hebben. Regisseurs zie je toch helemaal niet? Het duurde even voor ik doorhad dat regisseurs behoorlijk hun stempel op een film kunnen drukken. Denk aan Wes Anderson; een scène uit zijn film herken je uit duizenden. Maar waaraan herkennen we films van sommige regisseurs? Welk kleurenpalet wordt er gebruikt, met welke acteurs wordt er veel samengewerkt, welke thema’s keren steeds terug? Ik ga het uitzoeken! In deze eerste editie nemen we films onder de loep van een van mijn favoriete regisseurs: Sofia Coppola.

Waar ken je Sofia Coppola van?

De naam Coppola doet misschien wel een belletje rinkelen. Als dochter van regisseur Francis Ford Coppola (bekend van onder andere de Godfather-films) is Sofia heuse film royalty. Ze begon haar carrière in de filmwereld als actrice, maar kreeg zo’n waardeloze kritieken dat ze daar al snel mee stopte. Het regisseren van films gaat haar stukken beter af: voor haar regiewerk Lost in Translation werd ze genomineerd voor een Oscar en ze is de enige vrouw die ooit de prijs voor Beste Regisseur in Cannes won. Laat dat even inzinken trouwens: deze prijs won ze dit jaar pas.

Welke thema’s komen er in haar films voor?

Als vrouw in een door mannen gedomineerde filmindustrie is het niet heel vreemd dat vrouwen een grote rol spelen in Sofia’s films. In al haar films is er plek voor één of meerdere vrouwelijk(e) hoofdpersonage(s) – en dat is niet zo vanzelfsprekend als het lijkt. Actrices waar ze vaak mee samenwerkt zijn Kirsten Dunst (in vier films) en Elle Fanning (in twee films).

De personages in haar film zouden in principe niets te klagen moeten hebben. Ze zijn welgesteld, komen uit een groot gezin, zijn soms zelfs beroemd. Maar al haar personages kampen met eenzaamheid, verveling en soms zelfs depressie. Soms wordt wel eens gezegd dat haar personages zitten opgesloten in een gouden kooi. Het duidelijkste voorbeeld? Marie Antoinette. Ze woont in Versailles, komt om in de macarons en pastelkleurige pumps, maar voelt zich belachelijk alleen. Of neem The Virgin Suicides: vijf zussen in een typisch welgesteld Amerikaans gezin die alle vijf zelfmoord plegen.

Iets wat ook doorschijnt in Sofia’s films? Haar liefde voor hedendaagse mode en popcultuur. Soms heel duidelijk, zoals in The Bling Ring, een film over een groep jongeren die inbreekt in villa’s van Hollywoodsterren (waargebeurd trouwens). Soms zijn de verwijzingen subtieler. Zo speelt Marie Antoinette zich af in de 18e eeuw, maar zijn er toch All Stars te zien (pauzeer de video maar eens op 0:27). Sowieso doet dit hele fragment eerder denken aan een muziekvideo dan een scène uit een kostuumdrama, niet?

Hoe kun je haar stijl herkennen?

Een van de grootste verwijten die Sofia Coppola regelmatig naar haar hoofd wordt geslingerd is dat ze stijl zou verkiezen boven inhoud. Sofia’s films zijn zó mooi dat ze haast een beetje doen denken aan een parfum- of modereclame. Ik word daar zelf echt heel erg blij van. De sets zijn uitbundig en aan ieder detail wordt gedacht.

Sfeer is énorm belangrijk in de films van Sofia. Dialoog daarentegen veel minder. Er wordt zeker wel gepraat, maar misschien niet zoveel als je gewend bent. De beelden daarentegen? Die spreken luid en duidelijk.

Haar stijl is verder vooral te beschrijven als dromerig. Ze gebruikt zacht, natuurlijk licht en veel sepiatone  n en pastelkleuren. Men gaat soms zelfs zo ver de hele “Millenial Pink”-hype aan Sofia Coppola toe te schrijven. En weet je wat? Ze zouden zomaar eens gelijk kunnen hebben; praktisch heel Marie Antoinette is lichtroze.

Waar te beginnen?

Heb je nou nog niks gezien van Sofia Coppola en weet je niet met welke film te beginnen? Zelf zou ik zeggen: begin met Marie Antoinette als je zin hebt in iets leuks, begin met The Beguiled als je zin hebt in iets spannend.

Heb jij al films van Sofia Coppola gezien? En zo ja, wat is jouw favoriet?

Comments

    1. Post
      Author
  1. Daan

    Lost in Translation was goed, Marie-Antoinette had ik meer van verwacht en The Bling Ring vond ik ronduit verschrikkelijk. Ik ben meer fan van vader Francis’ filmografie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *