REVIEW: Lovelace

LOV

Lovelace
, een biopic over Linda Lovelace, de actrice die de hoofdrol speelde in de pornografische – maar zeer commerciële – film Deep Throat uit 1972. De film was één van de enige pornofilms die ooit in ‘normale’ bioscopen draaide. Dus, een film over haar leven, waarin de lieftallige Amanda Seyfried de hoofdrol speelt. Rare keuze? Dat dacht ik dus ook.

In vele recensies wordt er kritiek geleverd op de casting van Amanda als Linda Lovelace, omdat Linda blijkbaar een nogal wild type met rare trekjes was – voor Deep Throat speelde ze blijkbaar een grote rol in een film genaamd Dog Fucker (vul de rest zelf maar in…). In ieder geval, dat zal allemaal best zo zijn, maar toen ik deze film besloot te kijken wist ik vrij weinig van Linda Lovelace af. Sterker nog, ik wist helemaal niet wie ze was. Van de film Deep Throat heb ik door mijn studie wel eens gehoord, maar omdat ik verder niets van Linda afwist op het moment dat ik de film keek, ga ik hem daar ook niet op beoordelen.

Anyway,  de film gaat dus over Linda Lovelace, die – volgens de film, die het hele hondenverhaal negeert – de hoofdrol speelt in één pornografische film. Ze groeit op in een zwaar conservatief gezin, maar haar nieuwe vriendje Chuck krijgt het voor elkaar dat ze het ouderlijk huis verlaat en bij hem intrekt. Dus, ze krijgt een hoofdrol in een pornografische film. Deze hoofdrol krijgt ze aangeboden wanneer haar liefdevolle vriendje Chuck een aantal producenten een homemade movie van haar ‘talenten’ laat zien. Chuck heeft immers geld nodig en een pornofilm met zijn vriendin in de hoofdrol brengt natuurlijk geld op. De film is een groot succes, Linda wordt wereldberoemd en Chuck verdient handenvol geld. Mooi verhaal, toch? Niet dus, want in het tweede helft van de film zien we het hele verhaal opnieuw, alleen dan vanuit Linda’s standpunt. We zien dat Chuck haar dwingt te werken als porno-actrice en zelfs seks te hebben met andere mannen. Het o zo mooie – en beetje vreemde – verhaal krijgt opeens een hele andere, donkere kant.

Wat ik leuk vind aan deze film, is dat ze de jaren ’70 vibe ontzettend goed hebben weten te vangen. Tijdens de eerste scène van de film dacht ik dat ik perongeluk de verkeerde versie te pakken had, want het leek absoluut niet op een film die in 2013 was gemaakt. Maar nope, het bleek gewoon de goede versie te zijn. De sfeer uit de jaren ’70 hebben ze – voor zover ik dat kan beoordelen natuurlijk, als een echt 90’s kid – echt heel goed gevangen.

Ook doet Amanda het goed als Linda Lovelace. Ik vond haar geloofwaardig. Ja, ze is misschien een beetje liefelijk voor een porno-actrice, maar in de film wordt dit best goed onderbouwt: meerdere malen wordt ze omschreven als de ‘girl next door’. Wanneer je haar niet vergelijkt met de echte Linda Lovelace, hou je best een redelijk personage over. Ze komt over als een naïef, onschuldig meisje dat zich laat meeslepen door haar stoere vriendje, waardoor ze in een situatie terechtkomt waar ze met geen mogelijkheid meer uit kan komen. Chuck – gespeeld door Peter Sarsgaard (die in het echte leven best hunky is, in de film is ‘ie alleen maar creepy) – is trouwens ook erg goed. In sommige scènes werd ik gewoon een beetje bang van zijn psycho-like gedrag.

Waar wel het een en ander over te zeggen valt, is de onderbouwing en de diepte van de personages. Want die valt namelijk echt tegen. Waarom is Chuck zo? Waarom doet Linda alles wat hij zegt? Oké, hij is misschien een beetje (enorm) gewelddadig, maar waarom? Ook de rare cameo’s van onder andere James Franco als Playboy-baas Hugh Hefner zijn misplaatst en voegen weinig toe. Het zijn meer karikaturen dan echte personages die iets te zeggen hebben.

Dus: Lovelace is best oké, maar niet meer dan dat. Het is een leuke film om naar te kijken, vermakelijk zelfs, maar het had meer kunnen zijn dan wat het is. Plus, nou ik meer heb gelezen over mevrouw Lovelace herself, kan ik ook stukken minder sympathie voor haar opbrengen. Maar goed, dat zou ik niet laten meetellen ;) Oh! Een klein pluspuntje aan deze film is het ongelooflijk corny karakter van Adam Brody – met foute jaren ’70 snor.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *