REVIEW » Philomena (2014).

Philomena

Er staan echt heel veel films in mijn watchlist. Je weet wel, van die films die je als filmstudent eigenlijk toch wel echt gezien zou moeten hebben, films die door filmwetenschappers eindeloos zijn geanalyseerd en die geprezen worden om hun geweldige thematiek, stijl of narratief. Maar tja, wanneer ik dan een keer een film wil kijken en ik door mijn watchlist scroll, sta ik nooit echt te springen om deze films te kijken. Dus, wat doe je dan? Je kijkt de eerste en beste film waarvan je de naam op het internet tegenkomt: in dit geval Philomena.

Release: 9 januari 2014
Genre: Drama
Regisseur: Stephen Frears
Acteurs: Judi Dench en Steve Coogan
Duur: 98 minuten

Alleen al voor de beschrijving van deze film is het toegestaan een doos tissues erbij te pakken. De film gaat namelijk over Philomena, een meisje dat ongehuwd zwanger raakt in het streng katholieke Ierland van de jaren ’50. Ongehuwd zwanger zijn is zo ongeveer een van de grootste zondes die een meisje van haar leeftijd kan begaan, dus ze wordt door haar ouders naar een klooster gestuurd waar ze enorm hard moet werken en haar zoontje slechts sporadisch te zien krijgt. Na een aantal jaar halen de nonnen haar zoontje zelfs van haar weg en ziet Philomena Anthony nooit meer terug. Vijftig jaar later draagt de nog steeds gelovige Philomena (Judi Dench) dit geheim nog altijd met zich mee. Het is immers een zonde en over zondes mag niet worden gesproken. Toch besluit ze haar verhaal openbaar te maken aan een bij BBC ontslagen journalist, die een kans ziet zijn depressie weg te werken door een human-interest stuk te schrijven. Samen besluiten ze op zoek te gaan naar Anthony, Philomena omdat ze wil weten wat er van haar kind is geworden, Martin – de journalist – omdat hij een sterk stuk over de evil nonnen wil schrijven. En nu het ergste van alles: dit verhaal is waargebeurd.

Philomena 1

Het is al een tijdje bekend dat de Katholieke Kerk in het verleden dingen heeft gedaan die niet door de beugel kunnen. Ik denk ook dat ik daar niet veel meer over hoef te zeggen, iedereen heeft hier als het goed is wel iets van meegekregen. In ieder geval, blijkbaar is het zo dat in het Ierland van de jaren ’50 enorm veel kinderen van ongehuwde moeders via kloosters aan kinderloze Amerikaanse stellen werden verkocht. Kinderen werden verkocht, losgerukt van hun moeders, door een stelletje nonnen die er nog winst op maakten ook. Walgelijk. Echt ronduit walgelijk. Nou zou deze film dus makkelijk kunnen zijn geworden tot een film die de Kerk met de grond gelijkt maakt, maar dat is het gelukkig niet.

Philomena 3

Dat de film niet al te zwaar wordt, komt voornamelijk door de karakters én vertolking van de twee hoofdpersonages: Philomena en de journalist Martin. Philomena is een verbitterde vrouw, maar is tegelijkertijd ontzettend oprecht, vertederend en zacht. Hoewel ze het verschrikkelijk vindt hoe de nonnen haar in het verleden behandeld hebben, verdedigt ze diezelfde nonnen wanneer de cynische Martin het even helemaal met ze heeft gehad. Philomena heeft overal begrip voor, Martin absoluut niet. Het zijn twee tegenpolen, die er voor zorgen dat dit verhaal qua drama en luchtigheid perfect in balans blijft.

Philomena 2

De film is echt een karakterstudie – precies een soort film die ik geweldig vind. Hoewel het thema ontzettend zwaar is, is de film heel open, eerlijk en licht. Een beetje zoals het karakter van Philomena dus. De film heeft een mooie opbouw en is hier en daar zelfs ontzettend grappig (wanneer Philomena in geuren en kleuren de hele inhoud van haar kasteelromanetje verteld bijvoorbeeld). Philomena is sowieso echt een heel fijn karakter, mede door de acteerprestaties van Judi Dench. Ze weet de humor in het karakter te vinden, zonder haar verbitterdheid uit het oog te raken. Judi weet echt een perfecte balans te creëren, en daarmee ook een perfect personage. Maar, het moet gezegd worden: ook Steve Coogan zet de rol van Martin heel mooi neer.

Deze film is ondanks zijn zware thema niet zwaar om te kijken. Hij duurt niet al te lang, maar wel precies lang genoeg. Hij is zwaar en ontroerend, maar net niet te veel van beide. Ja, ik vond het echt een fijne film en hoop ook echt – sorry Jennifer – dat Judy voor deze rol een Oscar binnensleept!

Foto’s: IMDb.nl

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *