Cinefille ziet: Wonder Woman

Wonder Woman | Gal Gadot

Aan schietende wasberen en pubers die aan spinnerag door de stad vliegen geen gebrek in het land der superhelden, maar een vrouw? Jeetje, dat was tot nu toe wel heel vergezocht. Blijkbaar kan de filmbezoeker zich niet inleven in een vrouw, maar wel in een boom die enkel “I am Groot” uitkraamt. Zo werkt Hollywood. Een paar jaar geleden schreef ik nog dat het tijd werd voor een vrouwelijke superheld – little did I know dat ik vier jaar later een kaartje zou kopen voor Wonder Woman en dat de zaal stamp- en stampvol zou zitten. De feminist in me was gisteravond dan ook maar wat blij, nog voor de film überhaupt was begonnen.

You go, girl!

Maar is Wonder Woman, Diana Prince, dat feministische icoon waar we op hebben gewacht? Ja, absoluut. Ze is empathisch en liefdevol, maar tegelijkertijd ontzettend sterk. Vanuit de bubbel waarin ze opgroeide (een afgelegen eiland met alleen maar vrouwelijke krijgers) weet ze niet anders dan dat man en vrouw gelijk zijn. Haar ongeloof is dan ook groot wanneer een Amerikaanse soldaat haar meeneemt naar het Londen van de Eerste Wereldoorlog. Vrouwen vechten niet aan het front, maar dragen korsetten om hun buik platter te maken. Diana vindt het belachelijk (en terecht).

Dit slaat trouwens ook meteen het hele “Ja oké, maar waarom huppelt ze dan rond in een minirok?”-argument uit de wind. In onze cultuur wordt Diana’s pak gezien als nietsverhullend en daarom sexy; in haar cultuur hoeft een vrouw haar lichaam niet te bedekken. Dit verklaart alleen de hoge hakken nog niet, maar hé, dat zijn details.

Wonder Woman

Ook de omgang tussen Diana en Steve (een Amerikaanse soldaat die aanspoelt op haar eiland en verkondigt dat er een Great War plaatsvindt) is fantastisch. Hij beschermt haar, zij beschermt hem. Niet omdat de een de ander nodig heeft, maar omdat ze om elkaar geven. Dat de chemie tussen Gal Gadot en Chris Pine briljant is, helpt trouwens ook mee. Wat een komische timing hebben ze! Hopelijk keert Chris nog eens terug als Steve. (A girl can dream, right?)

En dit is meteen waarom ik Wonder Woman een geweldige film vind. 10/10. Maar, als ik heel eerlijk ben, en hoe graag ik de film ook absoluut geweldig wil vinden.. het verhaal is maar zo-zo.

Dr. Poison? Really?

Wonder Woman speelt zich af tijdens de Eerste Wereldoorlog. Diana vindt het haar persoonlijke taak de oorlog te stoppen; te vechten voor diegenen die niet voor zichzelf kunnen opkomen. Ze stapt er vrij naïef in: ze zal die Great War wel even ten einde brengen. Maar dan ziet ze de gewonde soldaten. De bange dorpsbewoners. De loopgraven. Voor het eerst ziet ze wat voor verschrikking de oorlog écht is. Dat klinkt op zich al als een fantastisch plot, toch?

Zou je denken inderdaad, maar blijkwaar was de Eerste Wereldoorlog nog niet verschrikkelijk genoeg. Er wordt een zogenaamde Dr. Poison geïntroduceerd (seriously?) die een of ander gas bedenkt dat miljoenen mensen in één keer kan doden. En omdat ook dat nog niet genoeg is, is er ook nog een gas dat de Duitsers bovennatuurlijk sterk maakt. Dit had allemaal zó niet gehoeven. Waarom moet er altijd een ultieme bad guy zijn? De scènes waren ook nog eens dodelijk saai – godzijdank waren het er niet veel.

Verder nog iets? O ja hoor, genoeg. Slechte CGI was er vast, maar daar kan ik me persoonlijk niet echt aan storen. Maar waar ik me wel aan stoorde: de slechte accenten. Robin Wright sprak opeens Engels met een Russisch accent, Duitsers spraken Engels met een slecht Duits accent en omdat de film zich deels in België afspeelt, waren er ook een of twee zinnen Nederlands te horen – waar de hele zaal om moest lachen. Bar slecht. Lijkt me niet helemaal de bedoeling.

 

Conclusie: heel jammer, de film had veel beter kunnen zijn dan hij nu is, maar ach, ik vind hem alsnog fantastisch. Echt fantastisch. Nog even een leuk feitje: dit is de tweede film ooit met een budget van meer dan 100 miljoen dollar én een vrouwelijke regisseur aan het roer. Mission accomplished. Ha. Allemaal gaan zien dus. Je gaat er geen spijt van hebben, ik garandeer het je.



Comments

  1. Nostra

    Heb ‘m afgelopen weekend ook gezien en heb me er ook erg mee vermaakt. Leuke superhelden film die het weer net allemaal iets anders doet (behalve dan een ietwat teleurstellend eindgevecht, wat de meeste films in het genre doen)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *