FILM SCHOOL: Hollywoods Sterrensysteem – hoe acteurs filmsterren werden

Hollywoods Sterrensysteem | Marilyn Monroe

Wie maakt zich wel eens schuldig aan het kijken van een waardeloze film voor een favoriete acteur? Het kan niet anders zijn dan dat iedereen nu zijn vinger opsteekt. Man, als ik niet zo’n fan was geweest van Michael Fassbender, was ik óók nooit begonnen aan die X-Men bullshit. En denk eens aan Jennifer Lawrence. Hoe vaak zal het voorkomen dat tienermeisjes haar films opzetten púúr omdat ze fan zijn? Oké, duidelijk, het punt dat ik wil maken: filmsterren en Hollywood zijn op geen enkele manier los van elkaar te zien. 

Als we terug gaan in de geschiedenis, zien we echter dat men er in de beginjaren van de film ab-so-luut niet op stond te wachten om gelinkt te worden aan de filmindustrie. No way dat theateracteurs hun naam aan een film verbonden. Hun werk in het theater had een zekere klasse. Maar film? Dat was niet veel beter dan het circus. De namen van de acteurs werden dan ook principieel niet genoemd,

Natuurlijk dacht het publiek hier net wat anders over – wat dat betreft werkte het 100 jaar geleden echt niet anders dan nu. Het publiek wilde de naam van hun favoriete acteur maar wat graag weten. Bij gebrek aan beter kregen acteurs vaak een bijnaam aangemeten: Florence Lawrence, een actrice die vaak verscheen in films van Biograph, werd bekend als “The Biograph Girl”. Florence Turner werd “The Vitagraph Girl”. En dan mijn favoriet: Maurice Costello werd “Dimples“.

Hollywoods Sterrensysteem | Florence Lawrence

Carl Laemmle, een onafhankelijke filmproducent, zag wat andere mensen niet zagen: acteurs konden helpen bij de promotie van een film. Hij bood Florence Lawrence een contract aan, verspreidde het gerucht dat ze was omgekomen in een auto-ongeluk, sprak dit gerucht daarna tegen in een vakblad en kondigde meteen zijn nieuwe film mét Florence in de hoofdrol aan aan. Dat hij de titel verkeerd spelde (Broken Bath i.p.v. Broken Oath – oeps) maakte geen zak uit: de film werd een succes – en Florence werd de eerste filmster óóit.

Op dat moment was er geen houden meer aan: er werden foto’s van acteurs opgehangen in de lobby’s van de filmtheaters, acteurs werden ingezet ter promotie van parfums en andere producten, ze kwamen langs in bioscopen voor meet & greets – er kwamen zelfs heuse tijdschriften op de markt die gewijd waren aan filmsterren. Waar het hier eerst voornamelijk ging om de films zelf, kwamen deze tijdschriften er achter dat filmsterren nog iets anders te verkopen hebben: hun privéleven.

En o boy, wat veranderde dit de filmindustrie.

Hollywoods Sterrensysteem | Magazines

Het was natuurlijk tricky om tijd en geld te investeren in een acteur waar je totaal geen controle over had. Dus, wat besloot Hollywood? Ze zouden de privé-levens van de acteurs óók wel regisseren. Ze boden jonge acteurs (die ze letterlijk van de straat haalden – talent was bijzaak) een 7-jarig contract aan met een proefperiode van 6 maanden. In die tijd kregen ze zang-, acteer-, én dansles, werd er gewerkt aan hun spraak en werd hun uiterlijk onder handen genomen. Als het even kon, kregen ze ook een andere naam. Zo werd Norma Mortensen blonde bombshell Marilyn Monroe, Alexandra Zuck teen queen Sandra Dee en Roy Scherer heartthrob Rock Hudson.

Dat Roy homo was, maakte de studio trouwens vrij weinig uit – zo lang het publiek maar in de door hun gecreëerde vrouwenverslinder Rock geloofde.

Studio’s hadden totale controle over hun sterren. Het stond contractueel vastgelegd dat de sterren niet in de buurt van drugs mochten komen, dat ze niet mochten vreemdgaan en dat actrices altijd op en top gekleed het huis moesten verlaten. De studio bepaalde wie ze zagen, met wie ze een relatie aangingen (wat wat verkoopt er nu beter dan romantiek?), welke rollen ze speelden, welke kleding ze droegen, hoe ze hun haar lieten knippen en zelfs in welke stijl ze hun huis moesten inrichten. Privacy? Dat bestond niet. Het was haast onmogelijk te onderscheiden of het privé-leven van de ster nou in dienst stond van zijn filmrol, of dat hij in films speelde om zijn imago te verkopen.

Hollywoods sterrensysteem | Marilyn & Rock

Ook mooi: wanneer een journalist toevallig toch achter een duister geheim kwam, werd er alles aan gedaan om het verhaal tegen te houden. Het maakte niet uit hoeveel bakken met geld er tegenaan moesten worden gesmeten – het imago van de ster moest in tact blijven. Toen Confidential Magazine op een gegeven moment achter de homoseksualiteit van Rock Hudson kam, kocht zijn studio het artikel af met een scoop over het criminele verleden van een andere acteur. Rock trouwde vervolgens – waarschijnlijk onder druk – met de secretaresse van het hoofd van de studio. Ook dat werd voor hem bepaald.

Natuurlijk zijn er ontzettend veel sterren geweest die de strijd met hun studio aangingen. Toch hadden ze ondanks hun bekendheid vrij weinig in te brengen. Hollywood werd gezien als een perfect world – en iedere acteur die meer wilde, werd in de media afgeschilderd als egoïstisch en ondankbaar. Het was ontzettend moeilijk om tegen deze hiërarchie in te gaan. Bette Davis, bijvoorbeeld, klaagde haar studio aan, maar verloor de rechtszaak. De beste optie? Het contract uitzitten.

Een kleine zoektocht naar artikelen over de rechtszaak tussen Bette Davis en Warner Bros leverde onderstaand artikel op, waarin Bette inderdaad wordt neergezet als een gierige Oscar-winnaar die vindt dat ze niet genoeg geld verdient. In werkelijkheid ging de rechtszaak helemaal niet om het geld, maar over haar eigen artistieke vrijheid. Zo zie je maar weer.

Hollywoods Sterrensysteem | Bette Davis

Uiteindelijk is dit hele systeem ten onder gegaan omdat men zich realiseerde dat het belachelijk was dat een paar grote studio’s zó veel macht hadden. Naast totale controle over de sterren hadden ze namelijk ook nog de hele lijn van productie tot vertoning in handen (ze maakten de films, distribueerden ze én hadden eigen bioscopen), en tja, toen dat er eenmaal aanging, betekende dat ook het einde voor het sterrensysteem.

Bizar, dit sterrensysteem, of niet? En zal ik je nog wat leukers vertellen: dit concept houdt nog steeds stand binenn de media-industrie. Je hoeft alleen maar naar X-Factor (of nou ja, alles wat Simon Cowell aanraakt) te kijken om te zien dat dit soort wurgcontracten nog steeds bestaan. Die jongens van One Direction? Reken maar van yes dat een hoop van hun “relaties” gefabriceerd zijn in een PR-ruimte.

Maar goed, dat was hem weer! Trouwens, heel tof: op deze website kun je enorm veel digitaal gearchiveerde filmtijdschriften vinden. Photoplay kun je bijvoorbeld teruglezen tot in 1914! Enorm leuk om eens door te bladeren, lijkt me.

5 Reacties

  1. april 27, 2016 / 16:11

    Fantastisch artikel weer, deze zijn echt interessant! :D

  2. april 28, 2016 / 15:39

    Wat enorm interessant! Filmgeschiedenis is leuk. Ik heb laatst een boek gelezen, Five Came Back, dat ging over Hollywood tijdens de Tweede Wereldoorlog. Enorm boeiend!

  3. april 28, 2016 / 20:45

    Leuk artikel, Daphne! Interessant om te lezen hoe het wereldje in elkaar steekt.

  4. april 29, 2016 / 15:25

    Fantastisch artikel en het is inderdaad erg bizar om te zien hoe het systeem in elkaar zat. Tegenwoordig zou dat met de makkelijke beschikbaarheid van informatie niet meer op deze manier kunnen werken. Hail Ceasar heeft dit laatst ook wel mooi neergezet.

  5. april 30, 2016 / 00:57

    Een erg interessante blog heb je geschreven. Het is erg belangrijk om de geschiedenis te onthouden en van fouten te kunnen leren, voor een betere toekomst in de filmindustrie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Dubai escorts mardin Escort escort afyon escort sakarya

Zoek je iets?