Moet je kijken: Nanette

Twitter is één van mijn favoriete social media. Niet dat ik er heel actief aanwezig ben. Nee, ik gebruik het meer als een gepersonaliseerd actualiteitenmagazine. Zo ontdekte ik The Handmaid’s Tale via Twitter, net als The Good Place. Ik volg een hoop mensen met wie ik qua smaak ongeveer op dezelfde lijn zit. Dus als mijn halve tijdlijn opeens over een bepaalde serie tweet, weet ik dat ik er ook eens naar moet kijken. You gotta love the filterbubbel.

De laatste paar weken ging het in mijn tijdlijn verdacht veel over Hannah Gadsby en Nanette. Hannah Gadsby is een Australische comedian van wie ik nog nooit had gehoord. Dat zegt niet heel veel, want van comedians weet ik vrij weinig af. Hannah Gadsby was tot voor kort echter ook niet heel bekend buiten Australië. Tot voor kort, ja, want toen haar comedy special Nanette werd gepubliceerd op Netflix, ging deze meteen viral.

Nanette, over leven in de marges

In Nanette vertelt Hannah Gadsby over haar leven. Over hoe ze omgaat met haar seksuele identiteit, maar ook over hoe de maatschappij reageert op het feit dat ze niet voldoet aan genderconforme karakteristieken. Want Hannah is niet alleen lesbisch, ze wordt ook vaak aangezien voor een man. Misschien door haar forsere postuur, misschien door haar korte kapsel en haar kleding. Misschien door nog een hele hoop andere dingen waar ik zelf niet direct mijn vinger op kan leggen, maar die onze maatschappij in het algemeen associeert met mannelijkheid.

In het begin is Nanette grappig. Wanneer Hannah vertelt over haar coming-out in het conservatieve Tasmanië, bijvoorbeeld. Of wanneer ze vertelt over de ontmoetingen met mensen die haar voor man aanzien.

Maar al snel slaat de toon om. Hannah vraagt zich af of comedy wel de juiste vorm is om haar verhaal in te vertellen. Haalt ze zichzelf hiermee niet ontzettend omlaag? Comedy bestaat uit spanning en het wegnemen van spanning, wat op zijn beurt zorgt voor opluchting en een lach. Maar Hannah leeft continu met deze spanning en kan hem niet zomaar wegnemen. Ze wil de spanning daarom delen met de kijker, hem eens een keer niet wegnemen. Ze vertelt haar verhaal eindelijk écht.

 

There is nothing stronger than a broken woman who has rebuilt herself.

 

Wat Hannah vertelt is rauw, eerlijk en confronterend. Het maakt je verdrietig, maar ook erg boos. En dat is misschien wel eens goed. Het is zo makkelijk om weg te kijken, je niet bezig te houden met problemen die niet de jouwe zijn. Maar misschien zouden we dat met zijn allen eens een keer wél moeten doen. Hannah Gadsby’s Nanette is verschrikkelijk goed én belangrijk, en daarmee een must-see voor iedereen.

Nanette is te bekijken via Netflix.

3 Reacties

  1. Rachel
    augustus 1, 2018 / 16:19

    wat grappig dat jij zo fan bent van twitter want ik kon er nooit echt inkomen! wat een fijn verslag heb je geschreven nu ben ik wel nieuwsgierig geworden

  2. Daan
    augustus 2, 2018 / 17:40

    Interessant! Ga ‘m zeker eens kijken, binnenkort!

  3. Nostra
    augustus 14, 2018 / 16:29

    Heb ‘m vandaag bekeken en wow…is een show waar je uiteindelijk stil van bent. Ze raakt je echt en heeft helemaal gelijk in haar punten. Beste wat ik dit jaar gezien heb.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Zoek je iets?