Vijf lievelingsfilms van de eerste helft van 2018

Volgens mij gaat tijd sneller zodra je ouder wordt. Hoe het precies werkt weet ik niet, maar vroeger duurde een half jaar heel veel langer dan nu. Want hé, hoe kan het in godsnaam alweer juli zijn terwijl het een paar weken geleden nog februari was?

Dat terzijde is juli wel een prima maand om terug te blikken op de eerste zes maanden van het jaar. Ik zag dit jaar al best wat films. De eerste die ik zag was Call Me by Your Name en de laatste was Utoya 22. Juli. Hoe veel het er waren? Werkelijk geen idee. Ergens halverwege mei verwijderde ik perongeluk de app van mijn telefoon waarin ik bijhoud welke films ik kijk. Stom, stom, stom. Maar goed, mijn lievelingsfilms van dit jaar kan ik me gelukkig nog wel goed herinneren. En dat zijn…

[full_post]Filmfavorieten: God's Own Country[/full_post]

5. God’s Own Country

Op de eerste zonnige lentemiddag van het jaar sloot ik me op in een donkere bioscoopzaal. Niet eens voor een vrolijke film – nee, voor een film die zich afspeelde in het regenachtige Yorkshire. Ik hield het zelf trouwens ook niet droog.

God’s Own Country gaat over een jonge gast die in zijn eentje het gewicht van de familieboerderij op zijn schouders draagt. Yorkshire is als twintiger natuurlijk niet bepaald the place to be, vooral niet als al je homoseksueel bent. Gelukkig is er een knappe (nee, maar echt, een hele knappe) Roemeense gastarbeider die hem – op meerdere manieren – uit de brand komt helpen. Van zoveel liefde wordt zelfs het kille, gure Yorkshire mooi.

[full_post]Filmfavorieten: The Florida Project[/full_post]

4. The Florida Project

Ik zie me nog zitten. Snipverkouden, al zes films achter de kiezen, nog twee films en een afterparty op het menu. Al sniffend keek ik The Florida Project op het filmfestival in Rotterdam. Laat ik het zo zeggen: tegen het einde was niet alleen de verkoudheid de aanstichter van het gesnif.

The Florida Project is misschien wel de meest ontroerende film in dit rijtje. Je ziet de zomervakantie door de ogen van de zesjarige Monee. Ze woont samen met haar moeder in Florida, op een paar kilometer afstand van Disney World, in een pimpelpaars motel. Er zijn geen regels, er is geen toezicht, het eten zit bomvol suiker en het contrast met het pretpark een eindje verderop had niet groter kunnen zijn. Een heftige film met een roze, glitterend randje door de kinderlijke onschuld van Monee.

[full_post]Filmfavorieten: Beast[/full_post]

3. Beast

Ook Beast zag ik op het filmfestival in Rotterdam. Gelukkig was ‘ie steengoed, anders had ik mijn collega moeten vertellen dat ik hem alleen wilde zien omdat Johnny Flynn de hoofdrol speelt (en hij is écht heel leuk in Lovesick). Pfieuw.

Beast gaat over Mol, een jonge vrouw die in alle bescherming opgroeide op het eiland Jersey. Maar dan wordt ze halsoverkop verliefd op de mysterieuze, wat ruige Pascal. Goedkeuring van haar ouders hoeft ze niet te verwachten, al helemaal niet meer als Pascal ook nog eens wordt gearresteerd voor de seriemoorden op het eiland. Is hij schuldig? En moet ze hem bijstaan? De romantiek spettert van het doek af, maar tegelijkertijd bekruipt je de hele film lang zo’n typisch “hier-klopt-iets-niet”-gevoel. Ik beloof je dat je de hele film lang op het puntje van je stoel zit. Tip: Beast ging pasgeleden in première, dus hij is nog volop te zien!

[full_post]Filmfavorieten: The Rider[/full_post]

2. The Rider

Ergens is het mijn persoonlijke missie geworden om iedere paardenfilm te zien, dus natuurlijk ging ik naar The Rider. Gewoon, na het werk, om even af te schakelen. Veel verwachtte ik er niet van. En nu staat de film op #2 in mijn filmlievelingen-lijstje. Zo gaan die dingen.

The Rider gaat over een jonge rodeo-cowboy die na een flinke smak van het paard van de dokter geen rodeo’s meer mag rijden. Sterker nog: eigenlijk mag ‘ie nooit meer op de rug van een paard klimmen. Hoe ga je om met het feit dat je dat wat je het liefste doet nooit meer mag doen? Heftige film, vooral omdat regisseur Chloe Zhao een niet-professionele acteur castte die dit echt heeft meegemaakt. De film heeft hierdoor haast iets weg van een documentaire. Supermooi. Deze wil ik nog wel een keer of tig zien.

[full_post]Filmfavorieten: Call Me by Your Name[/full_post]

1. Call Me by Your Name

Deze zat er aan te komen, hè? Call Me by Your Name was de eerste film die ik dit jaar zag en meteen ook de mooiste. Grote kans dat ‘ie ook aan het eind van het jaar nog bovenaan dit lijstje straalt.

Ondertussen heb ik al zoveel gezegd over deze film dat ik niet nóg meer woorden kan vinden om te zeggen hoe mooi ‘ie is. Mocht je hem nog niet gezien hebben – en ik gok dat die kans piepklein is – moet je me maar op mijn woord geloven en hem gewoon gaan zien. Want o, hij is zo mooi. Bij Lumière gaat ‘ie binnenkort in de zomerreprise en ga ik hem sowieso nog een aantal keer zien.

Het is duidelijk dat ik dit jaar mijn Vue-pas heb opgezegd, want er staan alleen maar filmhuisfilms in dit rijtje. Al zag ik ook best wat niet-filmhuis-films hoor, zoals The Greatest Showman, Black Panther en Ready Player One. Deze films komen echter in de verste verte niet in de buurt bij bovenstaande films. Misschien ben ik een voorliefde aan het ontwikkelen voor wat kleinere films over normale mensen die normale levens leiden? Het zou zomaar kunnen.

Wat was jouw favoriete film van het jaar, tot nu toe?

Share:

2 Reacties

  1. De Protagonisten (m)
    juli 10, 2018 / 07:41

    Dat is een verdomd mooie top 5. Wij hebben er 4 van gezien en die staan ook wel allemaal in onze top 10! Alleen Beast hebben we nog niet gezien. The Rider vinden wij tot nu toe het beste.

  2. Daan
    augustus 2, 2018 / 17:44

    The Florida Project was ook goed! De beste film die ik tot nu toe heb gezien is denk ik ‘Utøya, 22. Juli’. Wát een intens heftige, ijzingwekkende film was dat. Maar góed!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Zoek je iets?